Waar woorden niet genoeg zijn — daar begin ik pas echt.
Zo ziet mijn werk er van binnen uit.
De toeslagenaffaire: gezinnen die alles kwijt waren
Toen ik als procesbegeleider aan de slag ging binnen de hersteloperatie van de toeslagenaffaire, kon ik niet vermoeden hoe diep dit mijn leven zou raken.
Gezinnen die alles kwijt waren geraakt: hun huis, hun baan, soms zelfs hun kinderen. Zó heftig.
Ik zat letterlijk elke dag bij mensen op de bank. Mensen die niet alleen materieel geraakt waren, maar vooral existentieel. Hun vertrouwen in de overheid was weg. De hulpverlening werd niet meer vertrouwd. Het voelde voor hen als verraad om zich nog eens kwetsbaar op te stellen.
Ik zag zoveel toxische stress, zoveel gebroken vertrouwen. En tegelijk: zoveel verlangen om wél gehoord en gezien te worden.
Maatwerk, altijd
Er is geen vast stappenplan. Je moet telkens vragen: wat heeft déze persoon nodig?
Regelmatig ga ik buiten werktijd mee naar een belangrijke afspraak. Soms regel ik dat iemand in Afghanistan via een videoverbinding aanwezig kan zijn bij een gesprek.
Daarnaast bied ik consultatie aan voor professionals en organisaties. Werkt u met een gezin of cliënt waarbij u vastloopt? Dan kunt u mij inschakelen als expert. Samen kijken we naar de situatie en geef ik advies over hoe verder te gaan. Ik geef u inzicht waar het vastgelopen is en wat er nodig is om het proces weer in beweging te brengen — ook bij de meest complexe situaties binnen het sociaal domein.
De cliënt heeft de regie
Ik werk vanuit oprechte betrokkenheid. Niet vanuit protocol, maar vanuit de vraag: wat heeft déze persoon écht nodig?
Dat is vaak het begin van vertrouwen. En vertrouwen is de sleutel voor elk herstel.
Een verhaal dat bijblijft
Hij was jaren dakloos geweest — samen met zijn moeder. Beiden getroffen door de toeslagenaffaire. Geen kindertijd. Geen stabiliteit. Altijd in overlevingsstand.
Niet omdat hij zwak was. Maar omdat het systeem hem had laten vallen voordat hij überhaupt de kans had gehad om op te staan.
Wat veranderde? Niet één grote interventie. Maar iemand die naast hem bleef zitten. Die niet wegging als het moeilijk werd. Die verder keek dan het dossier.
“Hij had nooit geleerd om kind te zijn. Maar toen er eindelijk stabiliteit kwam, kon hij ontdekken wie hij was — en dat zijn toekomst bij God veilig is.”
In de pers
📰 Revive Magazine